Monsterbursdag

Mandag hadde eg bursdag igjen. Løye kor fort åra går. Vel, me hadde bestemt oss for ei lita feiring på søndag siden ingen har tid til nåke på ein mandag.

Eldste dattera vår skulle komme ned om ettermiddagen på middag, kaffi og kaker. Mannen min hadde shoppa med ungane dagen før og Pusegutten hadde i all sin høylydte hemmelighet laga kort til meg på rommet sitt.

I 15-tida satte eg kalkuna (nei, ikkje ei heile ei...) i ovnen og gjorde klart poteter og tilbehør. Eg hadde ikkje før fått fuglen inn så kjeme ei av jentene ned og seier "Mamma, eg tisser blod og eg har ikkje mensen" Hu gjekk krokete av smerter så det var berre å hive seg i bilen og kjøre på legevakten.

På legevakten var det som vanlig stinn brakke men me tok det med godt humør. Me flirte og lo av alle dei merkelige folka som kom og gjekk. Ein eldre kar gjekk rundt og spurte folk kor lenge dei hadde venta og dei fleste hadde nå vore der nåken timar. Han var overbevist om at me kom til å sitte der til jul. Minst. Han lo og fortalte vitsar om helsevesenet i Norge og me andre lo med han. Vittig type.

Kl. 18 kom me innefor. Her me satt og venta til kl 19. Nå sat me i et lite rom aleina så me hadde berre kvarandre å le av.

Så kom legen. Han var rask som berre det. Og hadde ein veldig rar dialekt som me kunne le møkje av etterpå. Både eg og jentungen elska kule og rare dialektar. Eg har jo den raraste seie hu så eg må tole møkje etteraping.

Apoteket neste. Me parkerte i parkeringshuset og jentungen som nå hadde feber blei sittande i bilen. Eg fôr inn for å henta medisin, det tok sin tid.

Heime var fuglen nå steikt og spist. Me var dødssulten.

Rett rundt kl 21 kom eg, trøtt som ein sokk, opp i bilen heiv meg inn og vrei om nøkkelen. Ingenting. Hm, tenkte eg. Det var rart at ikkje den vanlige brummelyden kom. Vrei om ein gong til. Nada. Det var då eg kjente at det brandt i rumpa mi! Jentungen, med feber hadde hatt varmeapparatet og setevarmerane på og batteriet var dødt! Dau som ei sild! Eg hadde berre lyst til å legga meg ned og daue eg òg.

Vel, eg ringte NAF Veihjelp som var like rundt hjørnet og skulle komme raskt som berre det. Men tida gjekk og me blei meir og meir trøtt og sulten.

Kl fem over elleve kom dei. Dei gav bilen støt med startkablene og det var det. Effektivt og greitt.

Me tutla oss heim.

Heime glefste me i oss litt kalkun og eg fekk presanger.

Mandag morgen; ingen huska at mor har bursdag, eg var lika glad...

Leoparden Carlos

Sommaren er heldigvis slutt. Det har vore ein slitsomme sommar med møkje styr og lite ferie.

Som dåke vett e bloggen min hemmelig så derfor er det vanskelig å blogga i ferier men nå er eg altså tilbake. (ja problemet nå er at jobben tar så jyslig med tid...)

Anyway, då eg sette meg i ro og mak ned med pc'en på jobb såg eg til min store overraskelse at eg hadde fått ein ny følgar siden sist! Og det var intet mindre enn ein leopard som hette Carlos! Eg blei jo veldig forundra for dei 8 andre følgerane mine er damer i ymse aldersgrupper som lika puter, kvitmalte stolar og ripsbærsbuskar.

Eg klikka meg innpå leoparden og fant ut at han hadde 3 bloggar, ein om fortball, ein om flagg og penger og ein om ender og andre eksotiske fuglar. Gjett om eg blei forundra. Det var ikkje ei puta å sjå, ikkje ein polkadott og heller ikkje oppskrifter på sjokoladefondant.

Eg har ikkje brukt møkje tid på leoparden Carlos men eg er nåke forundra øve at han er der fremdeleles. Eg tenkte han kom til å forsvinna fort, men nei.

Så nå lure eg på - kim er han, kor kom han fra og ka vil han? Ikkje e eg så stive i sånn utenlandsk heller...

Er han interresert i ungar som flyttar på hybel? Ka med taxisjåførar og tur i skogen? Forstår han språket? Kan han lesa sunhordlandsk?

Eg fant ingen spor etter meg sjøl på dei 3 bloggane te leoparden. Kanskje han e ein lurebloggar? E bloggardyr pålitelige? Leopaardar kan både klora og bita...

Dette og meir lurer eg på. E det nåken der ute som kan gi meg svar?

På hybeljakt

Det var altså bestemt at dattera vår skulle studere her i byen og me håpte sterkt på at hu fekk seg ein hybel på et av studenthjemmene. Dvs EG håpte sterkt på det. Hu derimot var veeeldig skeptisk. Hu hadde nemlig hørt at det kunne være både kakkelakkar og maur og allslags anna skummelt på sånne heimar. Eg prøvde å overbevisa henna om at det sikkert ikkje var meir utøy der enn bak senga hennas.

Så ein dag kom svaret. Og Hipp Hurra! Hu hadde fått plass på et studenthjem 10 minutt med buss fra oss. Eg var srtålande fornøyd. Ikkje for langt av gårde men alikevel på egne bein. Eg heiv meg rundt og betalte depositumet i ein fei.

Men jentungen hadde tusen gode grunnar for ikkje å bu der. Hu kjente ingen, hybelen var for liten, udyr på felles badet, skumle ingredienser på kjøkkenet osv.

Den vanligvis så åpne og positive ungen var blitt veldig skeptisk til alt og me kunne liksom ikkje forstå det. Men ein dag kom forklaringen...

Omtrent et døgn etter at eg hadde fått beskjed om at eg ikkje hadde brystkreft kom hu sigande inn på kjøkkenet. Og skulle snakka med meg.

Hu prøvde så godt hu kunne å pakka det inn men faktum var at hu ikkje fekk godkjent to av fagene pga for høgt fravær. Eg kunne sikkert satt himmel og jord i bevegelse og lagt inn protestar både her og der men når ein har prioritert kjæresten framfor skulen så får ein vel berre ta konsekvensene.

Vel, det var berre å sette igang med å sei opp studenthybelen og gi seg ut på det spennande private markedet... Jentungen var fremdeles meget negativ til flytting men dei to i midten trua med både det eine og det andre hvis ikkje dei fekk overta rommet snart.

Etter ein telefonrunde satt me igjen med 6-7 aktuelle hyblar og jentungen og eg heiv oss rundt.

Det blei ein meget interessant studie av interiør og støv. Eg har vel aldri vore inne i skitnare, meir rotete og støvete hus. Hybelbuerar ryddar ikkje, dei vaskar ikkje og dei har ein ekskremt dårlig smak.

Ein av plassene me var på visning blei me møtt av ein kjempehyggelig mann på ca 25 år. Han viste oss stolt rundt i det skitnaste huset eg nåken gang har vært inne i. Heile tida snakka han om at den som skulle leige hybelen måtte selvsagt være reinslig og villig til å ta del i felles plikter gjøremål. Inne i stua var det dottar med kattehår over alt. "Ja me har ein katt og den røyter veldig akkurat nå" sa den unge, hyggelige mannen og la ein digerg lodott på den brukte tallerken sin. Eg trudde eg skulle besvima. Så jentungen og eg rygga ut og sa smilnde at me skulle ta kontak, vær du sikker.

Ein anna plass spurte eg husverten om komfyren var rusta på toppen? Men neida. Det var nok ikkje rust, berre resultatet av et år med steiking og null vasking.

Nåken plasser var det ikkje skittent men berre ekstremt dårlig/eksentrisk stil. Hybelbebuerar er ikkje så nøye på det...

Siste plassen kom me inn i et ganske stor, lyst og ikkkje minst reint rom. Det var ein to-mannsbolig som var gjort om til et kollektiv for 6 personer. Dei skulle dele kjøkken, stue og 2 bad. Husverten virka veldig grei og seriøs. På visningen var det også ei kjempesøte jenta på samme alder som dattera vår. Me skreiv kontrakt på stedet.

Etter dette har det gått slag i slag, IKEA, Kid, "nei, du kan ikkje få sengeteppe fra Green Gate" og x-antall turer opp og ned med bilen.

Så var det jobb. Det blir i kassen og bakeriavdelingen på Meny. Heilt greitt, seie jentungen. Men berre fram til jul. Då er planen å begynne på studier. Me får nå nett sjå.

Og kollektivet? Det er heil topp! Hu stortrives sammen med 4 andre jenter og ein gut. Og så er det berre 4 minutt og 28 sekunder å gå heim til plaster, heimelaga saft og svinesteik på søndag...

P.S Til alle ryddige, reinslige hybelbuere med god smak og stil: Eg vett at dåke finnes men eg har ikkje funnet dåke enda...

Å hiva ungane ut av huset.

I vår var den eldste av døtrene vår ferdig på videregående skole og det innebar at ein ny epoke av livet vår tok til, nemlig den der ungane flytta ut av huset.

Heile hausten hadde hu trua med at når hu blei 18 år så var det over og ut, hu skulle flytte. Me prøvde å sei at det kanskje kunne være OK å venta til hu var ferdig med videregående, men nei. Hu skulle ut. Så kom 18 års dagen og det blei stille når det gjaldt flytting. Hu var fremdeles sur på oss fordi me var så teite men flytting var nå plutselig et ikke-tema.

Våren gjekk og hu hadde lite planar om ka hu skulle gjera når skulen var slutt. Eg og mannen min foreslo både studier eller et friår med jobbing men ingenting var av interesse. Hu ville berre driva med teater, aller helst på Nationalteateret eller Den nationale scene, men rollene der vokser ikkje på trær.

Etter mye om og men og ikkje reint lite grining og frustrasjon fra dattera vår søkte hu på nåken høgskoler og universitet. Eg sa at nå måtte hu tenke på å finne seg ein hybel og flytte ut og då begynte familiens største krangel, ever.

Hu ville ikkje flytta. Det var grining, hyling og skriking. Me brydde oss ikkje om henna og var utrolig stygge.

La meg nå komma med litt faktaopplysninger. Me bor i ein 5-roms leilighet som er ombygget til en 6-roms. Jentene, i alderen 15, 16 og 18,5 år har egen etasje med bad, tv-stue og 2 soverom. (også kalla Jomrfuloftet.) Det betyr at dei to på 15 og 16 deler rom og det er ikkje festlig å være 16 år og ligge øverst i etasjesenga når du har kjæreste...

Pusegutten på 9,5 år bur i 1. etasje med mamma og pappa og der skal han bu til han er 40 år
og kosa med mamma kvar dag. (Jentene spyr og himla med augene når eg seier detta, he he!)

Derfor har planen vært at dei to i midten skulle få hvert sitt rom når eldste jenta var ferdig med vgs. Nå sto dei altså klar med malingsspann og berre venta på å få Eget Rom.

Med ein grinande og to overivrige døtre var det ikkje så lett å vita ka ein skulle gjera. Eg snakka med venninner, kollegaer og naboer for å få råd. Skulle eg la henna bo heime et år til, og få dei to andre på nakken, eller skulle eg regelrett hiva henna ut?

Reaksjonane og rådene var tre-delt. Dei som hadde ungar under skolepliktig alder syntes eg var et monster og meinte eg burde sperrast inne for livstid, dei som hadde ungar over skolepliktig alder syntes at ungen måtte ut enten hu ville eller ikkje. og dei som ikkje hadde ungar bestemte seg raskt for at dei aldri skulle ha ungar og gjekk til innkjøp av uante mengder med preventiver.

Vel, på tross av mange gode råd så satte eg altså i gang prossessen med å få henna ut. Eg søkte på studenthyblar og drog henna med på visning på det private marked for å få henna til å sjå kor UTROLIG GØY det kom til å bli.

Og du hendelse kor mye rart me fekk sjå! Eg var egentlig i sjokk...

Ny faktaopplysning: Eg er egentlig ikkje så veldig ryddig av meg men har derimot ein mann som er heilt ekstremt ryddig. Han vaska, rydda, ordna, flytta og plassera som bare dèt. Og 20 års samliv med han har satt sine spor. Derfor har me det ganske strøkent her i huset. Unntaket er Jomfruloftet kor min mann ikkje setter sine bein med mindre det brenner.

Eg har denne sommaren funnet ut at hybelbeboere er ein egen rase. Eg har lært litt om vasking, husdyr og ikkje minst interiør.

Følg med i neste blogginnlegg...

(bildene er fra turen til Skottland i vår)

My boobes are OK.

Då eg kom heim fra hospitalet sist mandag kveld hadde jentene laga kake til meg.

Måtte le. Dei hadde altså laga to diger sjokoladekakebryst og skrevet "Your bobes are OK"

Og det var dei jo heldigvis. Eg felte ei lita tåre av lettelse då eg gjekk fra Hospitalet, forhåpentlig vis for siste gong...

På tur... i skogen.

Då eg var over i Tigerstaden fant eg ut at eg skulle gå meg ein tur. Vanligvis når eg går på tur så er det rett opp. Det er berre sånn det er her på Vestlandet.

Ein kollega, som har ei søster som bor på Nøtterøy, fortalte meg ein gong at i Oslotraktene går dei ikkje på tur på fjellet men dei går i Marka eller Skogen.

Eg kikka litt på kartet mitt og fant ut at eg kunne gå fra Gaustad til Sognsvann på ein skogsvei.

Og for ein fine opplevelse det blei.

Ikkje blei eg svett og varm, eg kunne gå i sko som passa til antrekket (veldig viktig...) eg slapp å ha håret i hestehale. (Hata hestehale for eg ser ut som Diana Ross på ein dårlig dag når eg tar strikket ut.) Dette var rett og slett vidunderlig!

Første stykket av veien gjekk gjennom ein nydelig skog.

Det klukka fra elva og fuglange song som gale. Det lukta varm og tørr skog.

Så gjekk me på ein grusvei opp til Sognsvann. Vannet og området rundt var svært idyllisk hvis du ser bort fra eimen av eingangsgrill som låg tjukk som tåka. Omtrent som på Ulriken ein morgen i oktober.

Så gjekk me tilbake til Hospitalet kor me åt ein deilig middag. Slapp å dusja først, kunne bruke samme sko uten å vaske dei i vaskemaskinen og ikkje minst - eg var like fin på håret.

I en sal på hospitalet...

...hvor de hvite senger står. Ja eg er tilbake igjen fra hospitalet og det var jaggu godt å komma seg der ifra. Blei heilt nedbrutt av å være omgitt av alle dei svært sjuke menneskene.


Men det har vore ein interessante veka. Eg har fått meg nåken tankevekkerar og det trur eg me alle har godt av i blandt.








Eg gløymer aldri kvinna på 30+ som sa i telefonen til ein venn at hvis ikkje denne medisinen virka så kjeme eg til å dø. Hu orka ikkje å leva slik som ho gjere nå, innlagt på isolat på et hospital.


Eller guten på ca. 16 som var inne for beinmargstransplantasjon. Det kunne vore ein av mine ungar...







Eg gjøymer heller ikkje varmen og omsorgen fra alle pleierane. For ein fantastiske jobb dei gjere. Dei var ekstremt blide og positive. Dei visste ikkje ka godt dei skulle gjera for meg.


Går du inn på et hospital er det litt som å havna i ei maurtua. Masse folk som springe rundt og sjøl så kava du på for å finna rette avdeling, klinikk eller seksjon. Du får ikkje sett nåke av sjølve hospitalet før du svett og glad detter ned i ein stol på et venterom og grabba et Se&Hør eller hvis du er heldig- et interiørblad.






Eg var nå så "heldig" at eg måtte gå fra den eine avdelingen til den andre både seint og tidlig pga nåken slangar i hånda mi som kom ut fra et apparat i nåke som kan betegnast som "verdens styggate håndveske". Denne bugunder-raude veska matcha overhode ingen av mine antrekk og eg skamma meg kvar gong eg gjekk ut av rommet mitt.






Uansett, søndag morgen gjekk eg gjennom hospitalet kl. 06.45. og det var ein utrolig spesiell opplevelse. Det var ikkje et menneske å sjå, eg var heilt aleina. Det var så stille der at det neste gjorde vondt. Og det var då eg såg det. Det var då eg egentlig såg kor fint Hospitalet er. Kunsten, plantene, lyktestolpane i glassgata og dei fine trebenkene.

Eg gjekk opp i 2. etg til rett avdeling og sto på broen og såg utover og det var fremdeles ikkje et menneske å sjå, ikkje ein lyd. Så - på slaget kl. 07.00 kom dei. Som små maur kom dei fram fra ingensteder. Plutselig myldra dei fram i sine kvite klær og mjuke sko. Eg måtte kjenna litt på dei oppstukkne armane mine. Ja, dei stikker dei også, nett som maurane...

22.juni skal eg tilbake igjen for å få fasitsvaret. Eg er spent men tar det rolig. Eg får sei som Kongen seier: "Jeg er frisk til det motsatte er bevist"